مقالات HSE, مقالات ایمنی ترافیکی

خصوصیات لباس کار ایمن و جنس لباس کار

لباس کار به عنوان یکی از وسایل استحفاظی فردی مطرح می باشد و کلیه کارکنان باید با لباس مناسب در محل کار خود حاضر شوند. لباس کار کارکنان دارای خصوصیاتی بوده و مطابق مقررات خاصی در اختیار کارکنان قرار می گیرند. معمولاً لباس کار به عنوان یک پوشش سراسری تنه، دست و پاها را در مقابل شرایط محیطی حفاظت می کند. ساده ترین شکل لباس کار در دو فرم ظاهری بلوز و شلوار دو تکه و نوع یکسره و از جنس الیاف طبیعی و یا درصدی الیاف طبیعی و مصنوعی و مواردی تماماً از الیاف شیمیایی و صنعتی تولید می شود. بدیهی است هر چه الیاف به کار رفته شده در پارچه طبیعی تر باشد تبادل حرارتی آن آسانتر است.

خصوصیات لباس کار ایمن عبارت است از:

  • لباس کار باید اندازه و متناسب با بدن استفاده کننده باشد
  • کارکنانی که با ماشین کار می کنند و یا در جوار ماشین آلات مشغول کار هستند بایداز لباس کاری استفاده کنند که هیچ قسمت آن باز یا پاره نباشد.
  • آویزان نمودن زنجیر، ساعت، کلید و نظایر آن ها روی لباس کار اکیداً ممنوع است.
  • در محل کار که احتمال خطر انفجار و یا حریق باشد استفاده از یقه نورگیری (آفتاب گردان) و زه و دسته عینک که از انواع سلونوئید ساخته شده اند و همچنین همراه داشتن سایر مواد قابل اشتعال برای کارکنان مربوطه اکیداً ممنوع است.
  • در صورتیکه انجام کاری ایجاب نماید که کارکنان آستین لباس کار خود را مستمراً بالا بزنند بایستی از لباس کار آستین کوتاه استفاده نمایند.
  • کارکنانی که در محیط های آلوده به گرد و غبار، مواد قابل اشتعال و انفجار و یا مسموم کننده بکار اشتغال دارند، نباید لباس های جیب دار و یا لبه دار(دوبل شلوار) را در بر داشته باشند چون ممکن است گرد و غبار و مواد مزبور در چین و لبه لباس باقی بمانند.
  • لباس ایمنی مخصوص کارکنانی که با مواد خورنده و یا مضر کار می کنند باید آب و گاز در آن نفوذ ننموده و جنس آن مناسب با نوع ماده و یا موادی که با آن ها کار می کنند باشد.
  • لباس کارکنانی که با مواد اسیدی و رادیو اکتیو کار می کنند باید به صورت یکپارچه و بدون منفذ همراه با کلاه مخصوص، کفش و دستکش از جنس خاص و غیرقابل نفوذ باشد
  • لباس کار نباید گشاد باشد مخصوصا قسمت های سر آستین آن
  • لباس کار نباید به حدی تنگ باشد که اعضای بدن هنگام کار با مشکل مواجه شوند
  • آستین ها را نباید به طرف بالا برگرداند و یا لوله کرد

تذکر۱. کارکنانی که لباسشان به مواد نفتی یا شیمیایی خطرناک آغشته شود باید فوراً لباس خود را شسته و یا تعویض نموده و آن قسمت از بدن را نیز که در تماس بوده با شوینده های مناسب بشویند. هیچ یک از کارکنان حق ندارند با لباس آغشته به مواد نفتی و یا مواد شیمیایی به آتش، شعله و دیگر منابع حرارتی نزدیک شوند و یا کبریت و فندک و غیره روشن نمایند.

تذکر۲. در صورت پارگی، خراب شدن و یا آلودگی به مواد نفتی یا شیمیایی خطرناک لباس کار باید برای تمیز شدن آن اقدام نمایید و در صورت نیاز به تعویض به سرپرست مربوطه ارائه شود.

تذکر۳. البسه آغشه به روغن و یا گریس باید فوراً از تن خارج شود چون ممکن است ایجاد ناراحتی پوستی نماید.

 

جنس لباس

جنس پارچه با توجه به شرایط کار و لزوم ظاهر لباس از نظر مقاومت در مقابل چروکیدگی و نیز عدم تولید الکتریسیته ساکن از مخلوط حدود ۷۰ درصد پنبه و ۳۰ درصد پلی استر با وزن ۳۲۰ gr/m2  تا ۴۲۰ gr/m2  و با توجه به شرایط اقلیمی و فصول مختلف در نظر گرفته شود. در شرایطی که احتمال سوختن لباس کار در اثر ریختن پلیسه و یا تحت تاثیر حرارت زیاد وجود دارد (مانند لباس جوشکاری)، جنس لباس کار بایستی۹۰ درصد پنبه باشد.

  • به منظور استحکام بیشتر از پارچه با بافت کج راه با تراکم بالا (دو تا و یک پود) و نخ چهل دولا از نوع رینگ Ring استفاده گردد.
  • به منظور دوام بیشتر رنگ و پیشگیری از رنگ دادن پارچه پس از شستشو و همچنین جلوگیری از آب رفتن پارچه از رنگ های راکتیو Reactive در رنگرزی پارچه استفاده شده باشد.
  • با انتخاب پارچه مرغوب و اعلاء، بکار بردن دوخت محکم و نیز چرخکاری دوبله درزها، لباس کار بادواک تولید گردد.
  • با استفاده از الگوی مناسب، باید لباس کار شکیل و خوش دوخت بوده و در اندازه های استاندارد تهیه شود.

 

لینک کانال تلگرام ما

https://t.me/imensanaatiran_asaa

جهت دریافت مطالب آموزشی مربوط به ایزوها، استانداردها و ایمنی، میهمان کانال تلگرامی ما باشید.

 

منبع: بهداشت و ایمنی کار، محسن سربازشندی

 

پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.